Tussen twee werelden.
Na de scheiding zei mijn dochter dat het goed ging, maar alles in haar vertelde het tegenovergestelde. Veel kinderen leven in zo’n stille tussenwereld: loyaal, meebewegend en met gevoelens die nergens heen kunnen. Juist daar kan haptonomie helpen — door ruimte te geven aan wat ze niet in woorden kunnen zeggen.”
Toen mijn dochter, inmiddels ruim zeven jaar geleden, na de scheiding zei ‘het gaat goed hoor’ voelde ik aan alles dat het niet zo was. Ze was vaak stil, teruggetrokken, bleek en afwezig. En ik kon er toen (hoe graag ik ook wilde) niet voor haar zijn.
Kinderen willen hun ouders tijdens een scheiding vaak niet belasten. Ze bewegen mee met wat er gaande is en leven tussen twee werelden.
De wereld tussen hun binnen- en buitenkant.
De wereld tussen pappa en mamma.
De wereld die zij ervaren en vrienden van hen niet.
De vertrouwde thuisbasis is ineens niet meer vanzelfsprekend.
Alles staat op losse schroeven. Met grote levensvragen en best wat pijn.
Ieder kind reageert anders op deze fase. Sommige zijn vooral stil en op de achtergrond, anderen juist op de voorgrond. Er zijn kinderen die zich aanpassen, terwijl anderen regelmatig ontploffen. Weer anderen gaan voor hun ouders zorgen.
Achter hun gedrag schuilt vaak iets wat om aandacht vraagt.
Iets wat gevoeld, begrepen of verwerkt wil worden.
Bewegen en voelen is zo primair voor kinderen. Het beleven van hun lichaam is hun eerste taal. Wat ze niet in woorden kunnen zeggen, lukt vaak wél via het lichaam.
Dat maakt dat mijn vak, haptonomie, zo aansluit bij kinderen, juist wanneer ze tussen twee werelden leven.
In mijn praktijk mogen kinderen ervaren en voelen wat er in hen leeft.
Ze mogen ontdekken wat van henzelf is en wat van hun ouders. En de emoties die hoog zitten, krijgen ruimte voor verwerking.
Twijfel je of jouw kind iets nodig heeft?
Mail me, ook jouw kind zal het vast fijn vinden!